Stirrups in MMO-world

De wereld van de MMO's staat niet stil, neem nu bijvoorbeeld Darkfall:

Eurogamer bracht op 5 Mei een review van het spel uit, geschreven door Ed Zitron.
De conclusie van het artikel: een score van 2/10, wat volgens hun scoring policy neerkomt op "about as entertaining as the flu".
Aventurine, de makers van Darkfall, waren hier natuurlijk niet zo blij.
Ze waren zelfs zo ongelukkig met het resultaat dat ze de aanval openden.
De reviewer schreef flagrante leugens over het spel zelf, en bleek – volgens de logboeken van Aventurine – slechts enkele uren in het spel te hebben doorgebracht, waarvan de meeste in de character creator (het gedeelte van het spel waarin je een personage maakt waarmee je door het spel zal rondlopen).

Overal op internet sprongen Darkfall spelers op die de review aanvielen, en de publieke opinie over Darkfall werd er niet bepaald beter door. De scheiding tussen mensen die van het spel houden en zij die het spel haten is groter dan ooit, een positie ertussen lijkt iets dat niet kan. Het gemiddelde niveau van de community van het spel lijkt werkelijk lager en lager te worden.

Ik had eerst geen zin om hierover te schrijven. Ik volg het spel al ongeveer een jaar (het is ongeveer twee maand of zo uit nu), maar heb het nog niet gespeeld,de firewall op UCLAN zou de poorten toch blokkeren, dus kopen heeft geen zin. Daarnaast is het ook zo dat het spel alleen op hun site te kopen is, en dagelijks (behalve in het weekend) bieden ze enkele kopieën aan (verwacht wordt enkele duizenden) die vervolgens binnen het half uur zijn verkocht.
Aventurine is een klein bedrijfje dat geen ervaring had met het maken en uitbrengen van een MMO, en de grote hype voor het spel heeft er voor gezorgd dat ze veel meer mensen hebben die het spel willen spelen dan dat ze kunnen draaien op hun servers.

Donderdag heeft Tasos (de spreekbuis van Aventurine) echter weer iets geschreven over het incident: Eurogamer zal het spel laten re-reviewen door iemand anders, maar de eerste wordt niet van de site gehaald.

Het geheel is gewoon een grote soap met de diepgang van Familie (geen), die zowel Aventurine als Eurogamer schade heeft berokkend (vooral de eerste dan).

Wie er ook gelijk heeft, mijn zin om ooit nog Darkfall te spelen is er in ieder geval sterk door afgenomen, en ondertussen lijkt de playerbase te krimpen. Ik denk dat ik dit spel gewoon zal passeren terwijl het aan de kant van de baan ligt te sterven.

 

Een ander spel in de MMO wereld die deze week mijn aandacht greep was Ryzom.
Dit spel speelt zich af op de levende planeet Atys en wordt weer commercieel.
Het is een van de weinige mmo werelden waar ik me echt goed heb gevoeld (een andere is Star Wars Galaxies, maar over dat spel en de gevolgen die het heeft gehad op mij kan je een heel boek vullen), het heeft een kleine maar dichte community die ook dicht bij de makers van het spel stond. Er was geen 'endgame', hoewel er natuurlijk bepaalde plekken waren die je als nieuwe speler niet levend zou kunnen bereiken, gewoon omdat ze zo dodelijk waren.
Het spel heeft een heus ecosysteem: je hebt herbivoren, carnivoren, dieren die van je zullen weglopen, dieren die nieuwsgierig je zullen komen besnuffelen, en helaas ook dieren die je vooral zien als een snack. Net zoals in de echte wereld heb je ook dieren die migreren door de seizoenen, hetgeen interessante gevolgen had: Een bepaalde bergpas waar je door moest om naar een ander gebied te gaan (je kon natuurlijk ook een omweg nemen), was alleen betreedbaar gedurende bepaalde tijden doordat de dieren die er op leefden (zeer agressieve Kitins) er in de meeste gevallen waren.

Grondstoffen waren ook afhankelijk van de seizoenen, de grondstoffen van de beste kwaliteit waren dan ook nog eens afhankelijk van wanneer je ze probeerde op te graven (dag/nacht) en soms zelf van welk weer het was.

Spelers nemen de rol aan van een van de vier verschillende rassen. Samen vormen ze de "Homins", mensachtigen.
Ieder ras heeft zo z'n eigen landschap : De Fyros in de woestijn, de Matys in een bos, de Tryker in een landschap vol meren en kusten en de Zoraï in hun tropische regenwouden.
Verder heb je ook twee religies: zij die de Kami volgen (een meer naturalistische beweging die de levende planeet wil beschermen tegen exploitatie etc. De Kami zouden ook afkomstig zijn van Atys zelf), of de Karavan (een high-tech organisatie die een of "Moeder" godin vereert), ik ging helemaal voor de Kami.
Kwestie van een beetje competitie in het spel te hebben, zijn er ook plekken die je als guild (een groep spelers die zich samen groeperen onder een naam) kan veroveren. Hier speelt de religie die je guild aanhangt ook een rol, want je zal nooit strijden tegen slechts een andere guild , iedereen wordt er voor opgetrommeld. Gezien het aantal spelers worden de strijders dan ook opgesplitst in verschillende teams: een team dat zich achteraan bevind en die de rest in leven probeert te houden, teams daarvoor dat met magie de tegenstander probeert neer te slaan, teams die met geweren en consorten de vijand bestookten, en vooraan strijders die met bijl, speer, hellebaard, zwaard, dolk en wat voor ander mêlee wapen de vijand neerslaan, -stoten, -houwen of –steken.

Ik zou hier nog uren over kunnen doorschrijven, maar ik ga het aan betere schrijvers overlaten: hier is iemand die het spel al lang speelt en een zeer goed verteld waarom de wereld van Ryzom zo veel anders is dan andere games.

Jojo’s, autisme, Windows en hoe ze allemaal verbonden zijn met elkaar.

Dit weekend is m'n vader langs geweest (samen met Annelies). Vrijdagmiddag heb ik dan ook een soort van rondleiding gegeven door Preston (en zelf ook een hele boel nieuwe dingen ontdekt, ik loop niet zo veel door deze stad rond). De zaterdag zijn we er dan ook samen (zonder Annelies) op uitgetrokken naar Liverpool, mooie stad (en cultuurhoofdstad van vorig jaar).
Aangezien m'n in België de maandag weer moest werken, was de zaterdagavond dan ook al het afscheid (de zondagochtend vertrokken ze, maar ik vreesde dat ik niet uit m'n bed zou geraken, een hele dag met iemand op stap zijn is vermoeiend, meer daarover verder in deze post), en gelijk had ik.

Een ding waar ik zeer blij mee was, was het feit dat m'n yoyo was meegekomen: Gekocht in Seattle heeft het dingetje al een heel stuk afgereisd.
Sinds ik deze weer tot mijn directe bezittingen kan rekenen, heb ik natuurlijk niet stilgezeten, en na het vinden van een site met tutorials, ging ik dan ook vlijtig aan de slag om er enkele te leren.

Zo vlijtig zelf dat het touwtje al verweerd is, en in twee is gebroken. De zoektocht naar een nieuw is begonnen.

Iemand anders (of beter gesteld: een hele groep mensen) hebben ook niet stilgezeten, en het gevolg daarvan is dat iedereen nu de Release Candidate 1 (RC1) van Windows 7 gratis kan downloaden.
Voor de digibeten onder jullie: Windows 7 is de opvolger van Windows Vista. Het ziet er een beetje uit als Vista, maar is een heel pak sneller en stabieler (volgens bètatesters. Een bèta versie van een programma is een versie die nog niet af is. Dat deze dus stabieler werd bevonden dan Vista, dat al enkele jaren oud is, zegt dus wel veel).
Momenteel is het echter nog niet in het Nederlands te verkrijgen, dus als je het Engels, Frans, Duits, Spaans of Japans niet machtig bent, raad ik je aan om het niet te gebruiken.

Dat gezegd zijnde: ondergetekende draaide zijn laptop tot gisteren op Windows XP, een besturingssysteem dat ondertussen al acht jaar oud is, zeer oud in de wereld van de computertechnologie, kan deze nieuwe telg van Microsoft best wel smaken.
De versie die je kan downloaden is de "Ultimate" versie, met alles er op en er aan dus. Speech-recognition (tof speeltje, wel even wennen en een tekst inspreken is toch geen evidentie (een Nederlandstalig iets als dit probeer ik zelfs niet, het ding is gemaakt voor te luisteren naar (Brits) Engels), maar navigeren door het systeem werkt vrij vlot en het feit dat je gewoon achterover kan zitten zonder je armen te moeten gebruiken is altijd tof), gadgets voor op het bureaublad zoals een rss reader, een item die je de status van je geheugen- en processorverbruik toont, welk weer het buiten is (in Sandbox zijn geen ramen en het is handig om te weten of het een goed moment is om iets te gaan eten) etc. komen mee uit Vista, maar voor een XP gebruiker zijn ze een nieuwigheid. Over het algemeen is de interface zeer clean, navigeren gaat allemaal een pak vlotter, een heuse verbetering.
De RC1 kan je draaien tot 1 juni 2010, maar vanaf 1 maart van dat jaar herstart de computer om de twee uur, kwestie dat ze aan al dat werk ook nog iets kunnen verdienen.

Dat brengt ons naadloos bij het thema Autisme: NHS berichtte vandaag dat enkele studies (drie: twee uit de VS die in Nature zijn gepubliceerd en eentje uit de University of Oxford, die gepubliceerd werd in Molecular Psychiatry) een hoopje genen hebben gevonden die bepalend zijn voor autisme.

Op de site kijkend werd m'n aandacht getrokken door een ander artikel daarginds, namelijk over misconcepties bij het grote publiek over autisme: 39% dacht dat bijna iedereen die autisme heeft speciale vaardigheden heeft, een beetje zoals het personage uit de film Rainman. In werkelijkheid gaat het slechts om ongeveer 0.5%.
27% dacht ook dat het iets is dat weggaat met het ouder worden. Deze gedachte vloeit wellicht voort uit het idee dat het iets is dat een beetje lijkt op ADHD (allebei zorgen ze voor een "moeilijk kind"), wat lijkt te verbeteren naarmate die kinderen ouder worden (hoewel ik in deze redenering misschien wel dezelfde fout maak).

Autisme is (en nu spreek ik vooral vanuit mijn eigen beleving, die zich binnen het Asperger syndroom afspeelt) in de eerste plaats een stoornis die er voor zorgt dat mensen zaken anders waarnemen (of eerder: die waarnemingen anders verwerken) en anders denken.
Het verschil in waarnemen gaat naar twee kanten: Je hebt mensen die bepaalde prikkels minder tot niet gaan wegfilteren (waardoor ze "meer" zien/horen/smaken/...), of net zwaarder wegfilteren (waardoor ze dus ongevoelig worden voor bepaalde prikkels, doordat ze nooit echt verwerkt worden).
De andere manier van denken zorgt er voor dat we bepaalde concepten minder snel (of nooit) door hebben (ik denk dat dit een van de redenen is dat sociaal contact moeilijker is), terwijl andere dingen dan weer van nature gaan (in het lager wist ik een hele hoop van dinosaurussen, vertaling van hun naam, eigenschappen etc., maar probeer me Frans te leren en je merkt al snel dat het hopeloos is).

Het sociaal contact gedeelte is eigenlijk wel de moeite waard om verder in te gaan (opnieuw gaat dit uit van introspectie van mezelf, hetgeen ik hier schrijf kan volledig anders zijn voor iemand anders met autisme).
De mensen thuis weten wel dat ik niet echt veel uitga en zo.
Echter, ik wil wel, maar slaag er niet in, iets dat voor de meeste mensen de grootste zever van de wereld lijkt, want er is toch niets moeilijk aan iemand opbellen en afspreken?
Wel dus. Er is een soort van muur in m'n hoofd, vol met waarschuwingen van wat voor verschrikkingen er aan de overkant zijn, en die doet z'n werk vrij goed, het houd me binnen. Af en toe (tegenwoordig steeds meer) kruip ik door een gaatje in die muur en kom ik buiten. Maar, als je van op afstand naar de muur kijkt, zie je die gaten niet. Je ziet alleen een grote, massieve, intimiderende muur en nog voor je goed en wel aan de tocht begonnen bent naar de muur zelf (het "klaar maken voor vertrek"), zinkt de moed je in de schoenen en geef je het op: wat voor een kans maakt een persoon om in z'n eentje een grote muur af te breken?

Staat er iemand aan de andere kant van de muur die je er op wijst dat er gaten zijn, of er gewoon zelf door kruipt (de muur overstijgt hier het figuurlijke en is de muur van het huis waar ik in zit), dan valt de angst snel weg en verdwijnt het probleem van de muur. Het probleem blijft echter dat er dus een tweede persoon actief moet helpen om die muur te overwinnen. (man, wat een melig stukje is dit eigenlijk)

Een ander probleem bij sociaal contact is het ongelofelijk belang van detail: zo veel factoren spelen mee in een gewone conversatie (correcte dingen zeggen, luisteren naar wat de ander zegt, niet altijd handig als je al het geroezemoes rondom niet kan wegfilteren, lichaamstaal van jezelf correct doen, lichaamstaal van de ander proberen interpreteren, ...) dat dit zeer vermoeiend wordt.
Opnieuw is dit iets dat voor de "normale" mens geen probleem vormt, het zijn zaken die in onze natuur liggen, onze hersenen zijn zo gebouwd om die complexe zaken te kunnen doen: om oninteressante data zoals het gesprek twee tafels verder niet te verwerken, om die beweging met het hand van de gesprekspartner te correleren met hetgeen die persoon vertelt en hoe deze de auditief verkregen data versterkt.
De link tussen het denken van autisten en de werking van een computer wordt vaak gemaakt, ik geloof dat dit een heel goed voorbeeld is: computers zijn zeer slecht in het herkennen van complexe beelden zoals het menselijk lichaam, de fijne nuances binnen de spraak etc.: veel autisten ook.
Ik kan natuurlijk wel een conversatie voeren, in een dialoog gaan met mensen, maar heel veel van die dingen, die de meesten doen zonder nadenken, vergen van mij wel een hoop energie (iets waarin ik uiteraard geen uitzondering in ben). Zeer veel dingen over sociaal contact heb ik dan ook letterlijk moeten leren, trial and error, maar vooral observatie (een voordeel van twee zeer sociale zussen te hebben die veel mensen uitnodigen).

Conclusie: ik heb een nieuw touwtje nodig voor mijn jojo, Windows7 is een prettig beestje en weggaan met mensen is boeiend maar vermoeiend.

weet wie we zijn

Chris Jordan is een artiest die mensen pijnlijke gegevens duidelijkmaakt over henzelf aan de hand van foto's.
In onze consumptiemaatschappij staan we er niet bij stil, maar hoeveel bekertjes gebruiken we bijvoorbeeld wel niet per dag?

zwijntjes met een griepje

Kranten schreeuwen het uit, de radio kan er niet over zwijgen: er is een griepvirus dat enkele mensen heeft gedood.
Varkensgriep, of de Mexicaanse griep (officieel A/H1N1) is de nieuwe hype, en ook TED lijkt z'n steentje te willen bijdragen. Laurie Garrett gaf in februari 2007 een lezing over lessen die we zouden moeten trekken over de epidemie uit 1918, met de Spaanse griep.
Toen ging het over H5N1, of de vogelgriep, en hoewel het in enkele landen voorkwam, was toen ook alle paniek voor niets.

Een lager bevolkingsaantal zal ons eigenlijk zelfs helpen tegen zaken als dit, gezien de (mogelijke) reden die gegeven wordt voor het grote verschil in aantal doden tussen Mexico en de rest van de besmette landen: de luchtkwaliteit in Mexico-city zou van veel lagere kwaliteit zijn.
Met minder mensen zijn er minder vervuilers, bijgevolg een beter leefmilieu en minder doden.

Laat die pandemie maar komen...

poëzie

De afgelopen dagen was het hier stil, ik sprak wel maar wist niet wat te schrijven.
Nu ben ik stil, en nog steeds zal ik niet schrijven.
Ryves vertelt een verhaal,
en ik luister:

Let there be rock...

Stel je voor: Je bent een roadie van een metalband, en plots kom je in de wereld terecht waar over gezongen wordt in veel hardrock en heavymetal muziek uit de seventies, het overkomt Eddie, en het resultaat kan je spelen in Brütal Legend.

De game wordt gemaakt door een team, geleidt door het brein achter de (eerste twee) Monkey-island games, Tim Schafer.

Op 16 oktober zal het spel uitkomen in Europa, op de Xbox360 en de PS3.

The sum of the parts is greater than its components

Het is een vreemde regel, maar soms lijkt hij toch te gelden: de som van twee entiteiten is groter dan de entiteiten tesamen.
Een voorbeeld hiervan is de mengeling van Darth Vader en de dans uit Thriller van Michael Jackson.
Tel die twee op en je krijgt een internet hit die onsterfelijk is geworden.
Terug opgegraven uit de donkere hoeken van het internet, ik presenteer u...